Anıl ESEMEN

 TARİH bilmeyenler ancak anı kendi çıkarlarına göre değerlendirebilirler. Onlar için şuan önemlidir. Tespitleri ve davranışları şuan içindir. Tembeldirler. Rahatları bozulmasın diye fikirleri hep rahattır.     TARİH bilmeyenler toplumun kültürünü ve sosyal yapısını bilmezler. Nerede nasıl konuşacaklarını ise hiç bilmezler. Lafları çoğu insanın zoruna gidebilir. Lafın nereye gittiği onlar için önemli değildir.      TARİH bilmeyenler genelde slogan atarlar. Fikirlerinin alt yapısı yoktur. Bastı mı sloganı kendini kahraman zannederler.       TARİH bilmeyenler için fikirler değil kişiler önemlidir.      TARİH bilmeyenler gerçekçi değil, hayalcidir. Gerçekçi olamadıkları için başarısız olurlar.       TARİH bilmeyenler hep buna ne gerek var derler. Not: Genel bir tarih bilgisinden bahsediyorum. Ben dahil kimse ayrıntılı tarih bilgisini edinmek zorunda değil. Nasıl matematikte sayıları tanıyıp dört işlem yapıy...

  Sevgili Öğretmenim, Yıllar yıllar önce yağ satardık, yerden yüksek oynar,  bal satardık, gazoz kapaklarını toplar, deve ile cüce olup gece gündüz oynardık. Mavi önlükler içinde okulumuza koşarken, iskarpin ayakkabılarımız bir yıldız gibi parıl parıl parlardı. Kumaş mendilimiz cebimizde, ay ve yıldız önlüğümüzün yakasında, acaba çıtçıtlı kalem kullanmaya ne zaman geçeceğiz sorusu  kafamızda, silgilerimiz ise boynumuzda. Çarpım tablosunu kaçlara kadar biliyorsun? sorusu arkadaşlarımızla gündemimiz arasında. Canımız, meleğimiz, sevgili öğretmenimiz ise hayatımızın her anında. Kitabımın sayfasını çevirmeyi, defterimin sayfalarını ataçlamayı, kalemimin ucunu sivriltmeyi ve okuma ve yazmayı… senin sıcaklığın ve sevgin ile öğrendim, öğretmenim.  Çocuktum, küçüktüm zaman hiç bitmeyecek gibiydi. Sanki her an sen yazınımda olacaktın; doğruyu, iyiyi ve güzeli gösterecektin. Senin varlığın o kadar güven veriyordu ki hata yapmaktan korkmuyor, nasıl olsa öğretmenim var diyor...