Ana içeriğe atla

Yattı Balık Yan Gider

 Evet, ben ağlanan yata yata maaş alan aciz bir sınıf öğretmeniyim. 

Ben sınıfa girer girmez yatağıma yatarım. Öyle bir yatarım ki sizin evinizde bakmaya zorlandığınız altı yaşındaki çocuklar ben yattığım için okuma yazma öğreniveriyorlar.

Tabi ki ben yatarken öğrenciler öyle güzel yazı yazıyorlar ki anlatamam sizlere.

Öğrenciler matematiğin olmazsa olmazlarından dört işlemi evde öğrenip sınıfa geliyorlar. Çünkü ben sınıfta yatıyorum. Anlayışınız için çok teşekkür ediyorum. Ya değilse ben nasıl yatacağım?

Problem cözme mi? Aaa!! o mu? Öğrenciler sekiz yaşında kendiliģinden problem çözüyorlar. Çözmeyi geç, problem yazıyorlar. Oluyor bu işler ben yatarken. 

Öğrenciler sağını, solunu, önünü, arkasını, üstünü ve altını kavramlarını benim yatış durumuma göre öğreniveriyorlar.

İnsanı değerler ve toplu yaşama becerileri ben yatarken iyice öğreniliyor. 

Bütün bunlar olurken de  kıymetli medya öģretmene müjde haberleri veriyor. Uykum bölünüyor. Her ay ZAM alıyorum. Maaşım kaç TL ben bile sayamıyorum yatmaktan. 

Kimse çocuğunu güvenmediği kişiye emanet etmez değil mi? 

Kimse çocuğnun kötü şartlarda eģitim almasını istemez değil mi?

Acaba toplum olarak eğitime ve öğretime futbol maćlarından daha fazla mı önem veriyoruz da öğretmen yatıyor diyoruz?  

Arabamiza verdiģimiz yılık vergi, yıllık sigara paramız, komşuda olan bizde olmayan şeyler ve birćok eģlence parası tabi ki eğitimden daha önemsiz değerler. KENDİ COCUĞumuzu emanet ettiğimiz öğretmenleri, izlediģimiz futbol maçlarıdaki futbolculardan daha faZla önemsediğimiz ićin öğretmenin sınıfta yattıgını net bir şekilde biliyoruz. Ve öģretmen psikolojisini de futbolcu psikolojisinden daha iyi anlıyoruz.




Etiketler:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Piri Hırs ve Hiçlik Makamı Arasındaki Hayat

  🌀 Piri Hırs Bence insanın içinde hiç sönmeyen bir istek var; daha çok şeye sahip olma, makam ve mevki arzulama hali. “Piri” ifadesi burada sembolik; sanki hırs, insanın aklını çelen ve yönlendiren bir öğretici gibi. Eğer kontrol edilmezse bu duygu insanı bağımlı hale getiriyor, gözünü doyurmuyor ve iç huzurunu elinden alıyor. Tasavvuf geleneğinde de hırs, “nefsin ateşi” diye anlatılıyor. 🌌 Hiçlik Makamı Tasavvufta en yüce mertebelerden biri hiçliktir. İnsan, kendi benliğinden sıyrılıp bütün varlığını Allah’ın kudreti karşısında yok sayar. Buradaki “hiçlik” aslında yokluk değil; tam aksine varlığın en yüksek idrakidir. Tevazu, teslimiyet ve kulluk bilinciyle doludur. Yunus Emre’nin “Ben gelmedim dava için, benim işim sevi için…” sözleri bu anlayışı en güzel şekilde yansıtır. ⚖️ İkisinin Arasında Hayat İnsan hayatı boyunca çoğu zaman hırs ile hiçlik arasında gidip gelir. Çalışmak, kazanmak, gayret etmek zorundayız; bu anlamda hırs, insana enerji ve azim verir. Ama yolu...
Yorum Gönder
Devamı

İçindeki Zehri Tanı

  İçindeki Zehri Tanı – Mutluluğun Önündeki Gerçek Engel İnsan, dış dünyada gördüklerinin çok daha fazlasını içinde taşır. Kalabalıkların içinde yalnız hissedebilir; bolluk içinde yokluk çekebilir. Çünkü gerçek huzur ve mutluluk, hiçbir zaman dış koşullara bağlı değildir. Asıl belirleyici olan, insanın iç dünyasıdır. Günümüz insanı sıkça “neden mutlu değilim?” diye sorar. Oysa bu sorunun cevabı çoğu zaman karmaşık değil, son derece açıktır: Çünkü içimizde, mutluluğun yeşermesine izin vermeyen duygular taşıyoruz. Kin, nefret, öfke, kıskançlık, haset, güvensizlik ve dedikodu gibi zehirli duygular, insanın iç dünyasını karanlığa çeker. Kalpte bu duygular oldukça, dışarıdan gelen hiçbir güzellik içeriye ulaşamaz. İçimizdeki Sessiz Yıkım Negatif duygular, zamanla sadece ruhsal sağlığı değil, fiziksel sağlığı da etkiler. Psikosomatik hastalıklar, yani stres ve yoğun duygusal yük sonucu oluşan fiziksel hastalıklar, bu durumun en net örneğidir. Sürekli öfke hâlinde yaşayan biri...
Yorum Gönder
Devamı

Ya Sonra, Ne Olacağız?

Yıllar önce dünyada okuryazarlık beceresi ulaşılması istenen büyük bir beceriydi. Ülkeler okuryazar insan sayılarını ölçüt alıp gelişmişlik düzeyleri ile birbirleriyle yarışıyorlardı.  Okuryazar insan sayısı oranlarıyla yarışıldığı yıllarda insanlar okuryazar olmadan günlük hayatlarını sorunsuzca yaşayabiliyorlardı. Çünkü insanların iletişim ağı şimdi olduğu gibi geniş değildi. Belirli mekanlarda belirli insanlarla belirli uyarıcılarla zaman akıp gidiyordu  Okuryazar olmak ve birçok bilgiye sahip olmak bireysel ve toplumsal olarak büyük bir gücü temsil ediyordu. Ya şimdi, Okur olmak yeter mi? Yazar olmak yeter mi? Çok bilgiye sahip olmak yeter mi?  Ya şimdi ne olmak gerekiyor? Ya sonra ne olacağız?
Yorum Gönder
Devamı